+ هنوز اثراتی از شرمندگی بار قبل در وجودم باقی است پس دیگر نمی خواهم بر آن بیفزایم و هیچ گله و شکایتی ندارم.... فقط خواستم بگویم:

حکیم من! بی صبرانه منتظر هستم تا بدانم که برایم چه رقم زده ای و این داستان، عاقبتش چیست و به کجا ختم می شود

تا زمانی که همه چیز معلوم شود که چه عرض کنم ، تا ابـــــــــــــــد ، مواظب دل کوچک و خسته ام باش .... به خودت می سپارمش!

دلم این روزها بیش از پیش نیازمند دست نوازشگر توست ؛ می شود بیشتر هوایش را داشته باشی؟؟؟ بیشتر نوازشش کنی؟؟ بیشتر با او سخن بگویی؟؟؟

*** توکلت علی الحی الذی لایموت ، بیده الخیـــــــــــر و هو علی کل شیء قدیــــــــــــــــــــــــر ***

همه چیز را می سپارم به خودت و سعی می کنم آرام بگیرم البته فقط سعی می کنم(!) و دیگر معلوم نیست بتوانم یا نتوانم! .... اگر کمکم کنی می توانم .... پس کمکم کن .... کمکم کن لطفا

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ 

+ ضمن عرض عذرخواهی بسیار از محضر دوستان گرامی؛ به اطلاع می رسانم که تا اطلاع ثانوی اینجا نه من حرفی می زنم و نه شما!
(نظرات تمام پست ها غیرفعال شده است)

و در این بین فقط و فقط خـــــــداست که مرا می فهمد
+ در حالی که امشب "بر..."   "ب..."   "میخ..." هنوز هیچ چیز را باور ندارم و آب از آب در دلم تکان نخورده است!.... خدایا آنقدر سراب نشانم دادی که حتی اگر آب هم ببینم باز گمان می کنم سراب است!!
+ معبودا! این حقیر بنده ات چه بسا که از شدت شرمندگی در برابر مهربانی و عظمت و لطف و کرمت در‌‌‌ دم جان دهد اگــر ...

 پیشاپیش بنده عجولـــــــــــت را عفو کن و همه نادانی ها ، بی ادبی ها ، غرغر ها ، بدگمانی ها و خلاصه همــــــــه چیز را ببخش

+ خدای من!

چقدر بزرگی تو و چقدر کوچک و بی مقدارم من!

چه کریمی تو و چقدر کوته فکر و سطحی نگر، من!

چقدر خوبی تو و چقدر بد هستم من!

خدااااااااااااااااااا

خدااااااااااااااااااااااااااااااااا

خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

 
ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

* تبصره:

شاید و فقط شاید(!) این وب دیگر هرگز بروز نشود! و در صورتی که چنین تصمیمی اخذ شود نظرات تمام پست ها برای همیشه غیر فعال خواهد شد!

+ چه خواهد شد نمی دانم ؛ اما سرانجام همه چیز معلوم می شود .... این را خوب می دانم!

*  از من به من :

+ همه چیز تمام می شود دخترک دلخسته ی کوچک(!) .... همه چیز تمام می شود و آن وقت روزی می آید که به این روزهایت می خندی! .... به این روزهای سرد و تیره و تار و خاکستری!

 پس خودت را آزار نده و سخت نگیر .... اصلا بخند تا شاید دنیا زودتر برویت لبخند بزند

 آرام باش دخترک .... آرام ِ آرام ِآرام

و صبوری کن باز هم مثل گذشته

+ همه چیز تمام می شود ... همه چیز!

 این را باور کن ..... باور کن لطفاً

* نه خیلی بی ربط :

کاشکی پیدا بود! .... کاشکی پیدا بود!

+ یه سوال پیش اومده برام!

چرا حرم امام رضا پُره کبوتره؟ از بین این همه پرنده چرا فقط کبوترا مهمون آقان؟!!! چرا گنجشکا نمیان؟!!! یا یاکریما؟!!! یا حتی کلاغا! 

+ سوالمو ازخانواده ام پرسیدم

مامان و بابا سکوت کردن! و خواهرم مسخره ام کرد و گفت : چیه دلت می خواد دفعه بعد که رفتی حرم جغد و کلاغ و عقاب و از این جور جَک و جونورا ببینی یا می خوای پیشنهاد بدی کبوترا رو بندازن بیرونو هر روز به یک نوع خاص از پرنده ها اجازه ورود بدن و اسم طرح رو هم بذارن "طرح سمیه بندی حرم جهت استفاده پرندگان" ؟!

من: اِ خوب سوال پیش اومده واسم ... نمی دونی بگو نمی دونم چرا مسخره می کنی!  ...

+ من که هنوز حج قسمتم نشده ولی ظاهرا بقیع هم همین طوره!

+ سخن آخر :

...  الله اعلم که چه سری است آن بالابالاها بین خدا و ائمه و این کبوترها!  ...

+ اس ام اس می زنم به سمانه و خبر ازدواج یکی از بچه ها رو بهش میدم ....

 تهش میگم : تو هنوز نپریدی؟؟؟

میگه :‌ نه، من هنوز بال در نیاورم! تو چه طور؟؟؟

جواب میدم :‌ نه بابا،‌ خدا ما رو خزنـــــــــــــــده(!) آفریده نه پرنــــــــــــــده! ;-) 

(حسابی کف کردم از جوابی که بهش دادم! +)


ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

*** بعدا نوشت :
بدین وسیله به اطلاع می رسانم که جمله آخر این پست به دلیل سوء برداشت برخی دوستان حذف گردید!

+ این رسم همیشگی من است که تولد عزیزانم را تبریک می گویم و حال نوبت تو است ؛ تو که همین نزدیکی هایی؛ نه خیلی دور و نه خیلی خیلی نزدیک . نه آنقدر دور که حس کنم فاصله،بینمان بیداد می کند و ازتو دور افتاده ام و نه آنقدر نزدیک که هرگاه هوس کنم سر بر دیوار حرمت بگذارم و با چشمانی اشکبار با تو از دلخستگی هایم بگویم ، برایم میسر باشد. 

+ آقا جان می خواهم اعتراف کنم ، اعتراف به یک اشتباه کودکانه. می دانی مولای خوب من! آن روز سرد زمستانی که در صحن حرمت گم شدم،راستش از حرمت خیلی بدم آمد ؛ آخر تو که خودت بهتر می دانی وقتی چرخیدم و چرخیدم و دیدم نه خبری از باباست و نه مامان و نه محمد، چه بر سر دل کوچکم آمد. یک کودک ۵-۶ ساله بودم با قد و قواره ای کوچک که آدم ها را از آن پایین ، بیشتر از آن حد که گنده بودند گنده می دید! و من نیک میدانم که تو ، تو ای امام رئوف من ! بهتر از هرکس دیگر می دانی که یک دختربچه تنها وقتی ناگهان خود را بین آدم های غریبه (و خدایی نکرده چاق و سبیل کلفت!) ببیند چقدر احساس وحشت می کند! ...

و اما امروز:
امروز خوب می دانم که حرمت بیش از این که جای مناسبی برای گم شدن باشد جایی برای پیدا شدن است!

+ آقا جان آخرین بار که آمدم پیشت ، یادت هست؟ آن روز حالم اصلا خوب نبود . از تو ذره جایی خواستم روبروی ضریحت ، تا بنشینم ؛ آخر آنقدر سرگیجه داشتم که نمی توانستم مثل همیشه بایستم و ایستاده زیارتت کنم و تو جایم دادی ، درست روبروی ضریحت و درست همان جا که من دوست داشتم آنجا بنشینم ، و من نشستم . از شدت بی حالی حتی زیارت نامه را هم نمی توانستم در دست بگیرم!  .... وقت رفتن یادت هست چه گفتم؟ گفتم آقا امروز حالم خوب نبود و نتوانستم حق زیارتت را ادا کنم اما شب و روز تولدت که دوباره بیایم جبران خواهم کرد ؛ من این را گفتم و از حرمت خارج شدم و دلم را خوش کردم که خیلی زود بر می گردم؛ اما چه شد آقا، چه شد که از خیل عاشقانت جا ماندم؟! من اینجا چه می کنم ؟!!! چرا جا ماندم؟چرا محروم شدم؟!

+ خوشحالم آقای خوبم ، خوشحالم از این که از خیلی ها به تو نزدیک ترم! .... خوشحالم که تاکنون بارها و بارها مهمانت شده ام .... خوشحالم از این که حتی اگر همه درهای دنیا یکباره به رویم بسته شود ، می دانم دری هست که هیچ گاه برویم بسته نمی شود و آن در آستان پرمهـــــــر توســت ...

و در پایان ، باز هم همان خواسته همیشگی:

 " ز آستان رضــــــــایم خدا جدا نکنــــــــد         من و جدایی از این آستــــــــان ، خدا نکنـــــــد "

دقیقا یه همچین بلایی سرم اومد!

+ از من به تو نصیحت موقع بروز کردن ، خیلی مواظب Back Spase باش!

از شدت خواب آلودگی به جای  Enter دستم خورد به Back Spase و در اپسیلن ثانیه کل مطالب پستم پرید! 

+ خلاصه ماجرا :        
 <=   

 
+ در حال حاضر هیچ برنامه ای برای برگرداندن پست پریده ندارم!