+ یه سوال پیش اومده برام!

میگم ، بعد اگه کسی می دونست و جوابمو داد یه دنیا ممنون میشم ازش

چرا حرم امام رضا پُره کبوتره؟ از بین این همه پرنده چرا فقط کبوترا مهمون آقان؟!!! چرا گنجشکا نمیان؟!!! یا یاکریما؟!!! یا حتی کلاغا! 

+ سوالمو ازخانواده ام پرسیدم

مامان و بابا سکوت کردن! و خواهرم مسخره ام کرد و گفت : چیه دلت می خواد دفعه بعد که رفتی حرم جغد و کلاغ و عقاب و از این جور جَک و جونورا ببینی یا می خوای پیشنهاد بدی کبوترا رو بندازن بیرونو هر روز به یک نوع خاص از پرنده ها اجازه ورود بدن و اسم طرح رو هم بذارن "طرح سمیه بندی حرم جهت استفاده پرندگان" ؟!

من: اِ خوب سوال پیش اومده واسم ... نمی دونی بگو نمی دونم چرا مسخره می کنی!  ...

+ من که هنوز حج قسمتم نشده ولی ظاهرا بقیع هم همین طوره!

+ سخن آخر :

...  الله اعلم که چه سری است آن بالابالاها بین خدا و ائمه و این کبوترها!  ...

+ اس ام اس می زنم به سمانه و خبر ازدواج یکی از بچه ها رو بهش میدم ....

 تهش میگم : تو هنوز نپریدی؟؟؟

میگه :‌ نه، من هنوز بال در نیاورم! تو چه طور؟؟؟

جواب میدم :‌ نه بابا،‌ خدا ما رو خزنـــــــــــــــده(!) آفریده نه پرنــــــــــــــده! ;-) 

(حسابی کف کردم از جوابی که بهش دادم! +)


ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

*** بعدا نوشت :
بدین وسیله به اطلاع می رسانم که جمله آخر این پست به دلیل سوء برداشت برخی دوستان حذف گردید!

+ این رسم همیشگی من است که تولد عزیزانم را تبریک می گویم و حال نوبت تو است ؛ تو که همین نزدیکی هایی؛ نه خیلی دور و نه خیلی خیلی نزدیک . نه آنقدر دور که حس کنم فاصله،بینمان بیداد می کند و ازتو دور افتاده ام و نه آنقدر نزدیک که هرگاه هوس کنم سر بر دیوار حرمت بگذارم و با چشمانی اشکبار با تو از دلخستگی هایم بگویم ، برایم میسر باشد. 

+ آقا جان می خواهم اعتراف کنم ، اعتراف به یک اشتباه کودکانه. می دانی مولای خوب من! آن روز سرد زمستانی که در صحن حرمت گم شدم،راستش از حرمت خیلی بدم آمد ؛ آخر تو که خودت بهتر می دانی وقتی چرخیدم و چرخیدم و دیدم نه خبری از باباست و نه مامان و نه محمد، چه بر سر دل کوچکم آمد. یک کودک ۵-۶ ساله بودم با قد و قواره ای کوچک که آدم ها را از آن پایین ، بیشتر از آن حد که گنده بودند گنده می دید! و من نیک میدانم که تو ، تو ای امام رئوف من ! بهتر از هرکس دیگر می دانی که یک دختربچه تنها وقتی ناگهان خود را بین آدم های غریبه (و خدایی نکرده چاق و سبیل کلفت!) ببیند چقدر احساس وحشت می کند! ...

و اما امروز:
امروز خوب می دانم که حرمت بیش از این که جای مناسبی برای گم شدن باشد جایی برای پیدا شدن است!

+ آقا جان آخرین بار که آمدم پیشت ، یادت هست؟ آن روز حالم اصلا خوب نبود . از تو ذره جایی خواستم روبروی ضریحت ، تا بنشینم ؛ آخر آنقدر سرگیجه داشتم که نمی توانستم مثل همیشه بایستم و ایستاده زیارتت کنم و تو جایم دادی ، درست روبروی ضریحت و درست همان جا که من دوست داشتم آنجا بنشینم ، و من نشستم . از شدت بی حالی حتی زیارت نامه را هم نمی توانستم در دست بگیرم!  .... وقت رفتن یادت هست چه گفتم؟ گفتم آقا امروز حالم خوب نبود و نتوانستم حق زیارتت را ادا کنم اما شب و روز تولدت که دوباره بیایم جبران خواهم کرد ؛ من این را گفتم و از حرمت خارج شدم و دلم را خوش کردم که خیلی زود بر می گردم؛ اما چه شد آقا، چه شد که از خیل عاشقانت جا ماندم؟! من اینجا چه می کنم ؟!!! چرا جا ماندم؟چرا محروم شدم؟!

+ خوشحالم آقای خوبم ، خوشحالم از این که از خیلی ها به تو نزدیک ترم! .... خوشحالم که تاکنون بارها و بارها مهمانت شده ام .... خوشحالم از این که حتی اگر همه درهای دنیا یکباره به رویم بسته شود ، می دانم دری هست که هیچ گاه برویم بسته نمی شود و آن در آستان پرمهـــــــر توســت ...

و در پایان ، باز هم همان خواسته همیشگی:

 " ز آستان رضــــــــایم خدا جدا نکنــــــــد         من و جدایی از این آستــــــــان ، خدا نکنـــــــد "

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

*** ۸۸/۸/۱۰ نوشت :

وبگذر برام شده بود یه وقت تلف کن ِ بی مصرف (!) واسه همینم تصمیم گرفتم برای همیشه شرشو از سرم کم کنم!
(حیف وقت آدم نیست به گرفتن آمار این و اون سپری بشه؟! ... والاّ )

و اما:
این کارمو علنی کردم تا هیچ وقت هوس نکنم دوباره برش گردونم!

دقیقا یه همچین بلایی سرم اومد!

+ از من به تو نصیحت موقع بروز کردن ، خیلی مواظب Back Spase باش!

از شدت خواب آلودگی به جای  Enter دستم خورد به Back Spase و در اپسیلن ثانیه کل مطالب پستم پرید! 

+ خلاصه ماجرا :        
 <=   

 
+ در حال حاضر هیچ برنامه ای برای برگرداندن پست پریده ندارم! 

+ خدایا!

من منتظر تو نشسته ام که کاری کنی و تو منتظر من!

نه تو از این انتظار خسته می شوی  و نه من!

تنها یک راه مانده است:

باید کوتاه بیاییم یک کداممان ؛ یا تو ، یا من!

     ...   ...   ...   ...  ...   ... ...   ...   ...   ...  ...   ...   ...   ...   ...  ...   ...   ...   ...   ...   ...   ...

+ شبیه حسن‌کچل شده ام ! ... هوس سیب می کنم و تکانی نمی خورم!

دلت به حالم نمی سوزد؟؟ ... قطعاً خیلی!

+ دیروز این گونه نبودم ... آن قدر تلاش کردم و تلاشم بی حاصل ماند که اندک اندک باور کردم :

" این سر را سامان و این غم را پایانی نیست! "

+ باور کن دیگر تاب و توان حرکت کردن ندارم ... خسته شده ام  ... خسته تر از گذشته!


+ کاش از مورچه می آموختم! ... از این مخلوق کوچکت که ناامیدی در کارش نیست ... دانه اش را به دهان گرفت و شروع کرد به بالا رفتن از دیوار . می خواست لقمه سنگین تر از دهان بردارد (درست مثل من!) . دانه از دهانش افتاد . دوباره پایین آمد و دانه را برداشت . بالا رفت . باز دانه افتاد . دوباره بازگشت . دانه را برداشت و دوباره بالا رفت و آنقدر رفت که دیگر ندیدمش

...


+ مهربان من!

در راه مانده ام! ... به فریاد این حقیر در راه مانده‌ ات نمی رسی آیا ؟؟؟

+ بو کن ! ... با تو ام میگم بو کـــــــن! ... بوشو می شنوی ؟؟؟ ... بوی خوش مهرو میگم! ... مهر خاطره انگیز ... مهر دوس داشتنی


+ وقتی این شعر‌‌‌‌ و می شنوم یا می خونم ، دقیقا همون حالی میشم که سال ها قبل ، زمانی که یه بچه مدرسه ای بودم 

+ خنده‌داره ولی اول مهر که میشه ، هوس می کنم چند سالی برگردم به عقب ... کیف و کفش نو و کتاب و لوازم تحریر بخرم ، لباس فرم مدرسه بپوشم و بعد ، راهمو بکِشم و یه راس برم مدرسه ... برم و بشینم پشت همون نیمکتایی که یه زمانی به نظرم ، خیلی مزخرف و خسته کننده بود

برام خیلی فرق نمی کنه به چه سال و چه دوره‌ای برگردم ولی در کل راهنمایی و دبیرستانو ترجیح میدم 

خیلی دلم می خواد بر گردم  ... برگردم به اون زمانی که غروری نبود ... روزایی که شاید خیلی نرم‌تر بودم ... روزایی که وقتی حس تواضعم گل می کرد ، راحت خم می شدم و دست معلممو می بوسیدم ؛ نه مثل الان که اگه بخوام یه همچین کاری بکنم انگار یه چوب دراز به بلندی قَدّ‌م تو بدنم کار گذاشتن که نمیذاره راحت خم شم (!) ... روزایی که گفتن جمله "دوست دارم" به یه معلم دوست داشتنی یا یه دوست خواستنی ، واسم از جون کندن سخت تر نبود!

دوس دارم برگردم ؛ اما نمیشه ... بهتر بگم ، نمیشـه که بشه !  

 

و اما تداعی خاطرات متفاوتی از روزهای مدرسه :

+ " م ه س ا " یه دختر شیطون (و البته در کمال ناباوری درسخون!) بود که از راهنمایی تا پیش دانشگاهی باهاش هم‌کلاس بودم ... فکر کنم عهد کرده بود هر سال درست پشت سر من بشینه! ... دق مرگم می کرد این دختر! ... یه بار یواشکی مقنعه ی منو با یه  وصل کرد به مقنعه کناردستیم . معلم یکیمونو صدا کرد . مقنعه ی اون یکی کشیده شد و اومد تا وسط سرش! ... همه بهمون خندیدن و ما : +

+ سال اول راهنمایی که بودم یه معلم  فوق العاده خشن و وحشتناک داشتیم که از شاگرد‌‌‌‌ اول کلاس گرفته تا ضعیف ترین شاگرد کلاس ، ازش وحشت داشتن و ساعت درس اون که میشد کسی جرات نداشت بدون اجازه اش حتی یک سانت از سر جاش تکون بخوره! ... یه بار سر کلاسش یکی از بچه ها یواشکی یه چیزی گفت و منم بدجور خنده م گرفت ... دیدم اگه خندیدنم لو بره جام پشت دره ؛ رفتم نشستم زیر میز و حالا نخند و کی بخند ... در همین اثنا این خانوم معلم خوش اخلاق(!) که حس کرد یک نفر کمه ، همون طور که پشت میزش نشسته بود بچه ها رو رصد کرد و به این نتیجه رسید که من بیچاره غیب شدم ... بلافاصله با صدای نخراشیده‌ ش داد زد : پس م^۱ کجاست؟؟؟ ... این موقع بود که من در حالی که از بس خندیده بودم سرخ شده بودم و حالم اصلا مساعد نبود ، خودمو از زیر میز به زور کشیدم بالا و مثل مرد() گفتم : "ببخشید خانوم زیر میز بودم!"  ..

و اون روز یکی از روزایی بود که حس کردم اگه خدا به دادم نمی رسید معلوم نبود چه بلایی سرم میومد!


+ و ...  که ثبتش از حوصله من و خوندش ، قطعا از حوصله شما خارجه

+ حتما هنوز از شبای گذشته عبارت " یا طبیب من لا طبیب له " رو به یاد دارید ؛ اما می دونین چرا یکی از اسماء خدا طبیبه ؟؟؟

وقتی می ریم پیش دکتر ، به دکترمون نمی گیم چرا قرص نوشتی یا کپسول یا (خدایی نکرده) آمپول یا حتی سرم ؛ درسته؟ ... چرا؟؟؟ ... چون مطمئنیم چیزی تجویز می کنه که واسمون بهترینه

حالا دوست خوب من خدا هم طبیبه ؛ پس اگه واست درد و بیماری تجویز کرد یا مصیبت، یا فقر و نداری ، یا هر سختی و گرفتاری دیگه ، قطعا خیرت در اونه و دوای دردته ؛ هر چند به نظر تلخ و غیر قابل تحمل بیاد (درست مثل بعضی قرص و دواهایی که دکتر میده)

این که پیش خدا شکوه کنیم و بگیم چرا به فلانی فلان چیزو دادی و به من ندادی یا چرا حال و وضع فلانی اونه و حال و وضع من این ، همون قدر خنده داره که بریم پیش دکترو بگیم آقا /خانوم دکتر چرا به فلان مریضت فلان دارو رو دادی و به من نمیدی!

+ بهره من از کل  رمضون ۸۸ اگه همین یه نکته لطیف باشه که شب بیست و یکم روزیم شد ، واسم کافیه!

و در پایان:

    « ای خدایی که زیبایی و اسماء تو نیز زیباست ، به حق اسماء زیبایت به ما زیبا زیستن را بیاموز! »

*** بد جوری جوش آوردم لطفا یکی روم یه پارچ آب سرد بریزه ... و  در مرحله بعد، اگه یه پارچ آب تاثیری نداشت ، برای اطفاء حریق ، هر چی سریعتر آتش نشانی رو خبر کنید! ***